Provocative.

Jollibee

2006-12-15T00:33:00.000-08:00

Kanina lang bumungad sa mga mata ko ang tunay na estado ng buhay. Na ang mahirap, mahirap lamang, ang mayaman, mayaman talaga. Habang pinapanood ko yung mga batang galing sa Purok, naisip ko na lang, ano kaya kung hindi namin sila inaanyayahan? Ano kaya kung yung araw na to, ordinaryong araw pa din nila? Tipong may pasok, walang pagkain, walang mga bagong gamit.

Nagguilty pa ko kanina. Yung mga suot kasi nila, parang pinaglumaan. May natanong pa nga ako, sabi nya, sa ate pa daw nya yun at iisa lang daw uniporme nya. Naisip ko tuloy, paano na ko? Sa dinami-dami ng uniporme ko, yung iilan lang sinusuot ko. Meron pa, pati yung sapatos nila. Yung iba nga, nakatsinelas lang. At natanong ko, yun na daw yung paborito nila. Mas lalo akong napaisip. Kung ako, kapag binilhan ng Nike, iniisip ko, sana Adidas na lang. Pero sila, sira na, pero kuntento. Pagtapos ng mga palaro, kumain na kami. Si Jollibee. Sya lang ang nag-uugnay ng lahat ng kalagayan ng mga tao. Bata man, o matanda. Lahat kilala sya. Buti na lang, nagawa sya. Dahil kung hindi, wala na akong maiisip kung ano pang nag-uugnay sa bawat
tao. Natawa na lang ako dun sa isang bata. Bibili sana kami ng ice cream sa Gate 7, kaya lang nakita nya si Jollibee. Iniwan ako, yumakap sa kanya. Tila ba, mas mahalaga pa yung kasiyahan nya kesa sa magutom sya. Tinanong ko nga, sabi nya, unang beses pa lang nya nakita si Jollibee, pakakawalan pa ba nya ito?

Napakakonkreto na talaga ng bawat estado ng tao dito sa mundo. Doon pa nga lang sa St. Scho, makikita mo na. Sa Purok, at kung saan pa. Kung sana mas inuuna ng gobyerno to, kung sana hindi muna ang ChaCha.. kung sana lahat tayo masaya't hindi nagugutom ngayong Pasko..

------------------------------------------------------------------------------------------------

Pagdasal nyo naman aso kong dachschund na si Humpy. Dali na? Nasa vet kasi sya. 5-9 days sya doon. Sa sobrang katabaan, naospital. SERYOSO AKO. :(

Panahon.

2006-12-14T01:08:00.003-08:00

Minsan, hindi ko naman talaga gusto kung anong meron ako. Tulad ng katabaan ko, ang daming nagkalat sa katawan ko pero ni minsa'y hindi ko hinangad to. Nakakatawa, hindi ba? Ikaw, ano bang meron ka na hindi mo matandaan na hiniling mo ito?

Napaisip na naman ako kanina. Ano mangyayari sa'ken kapag tapos na ko ng high school? Takot akong magcollege. Kami nina Janna, pero lalo na ako. Baka nga matanga lang ako sa unang araw. Pero hindi naman yun ang pinoproblema ko. Kung hindi, ang kurso ko. Wala akong alam. Mahilig akong kumanta, hindi naman ako marunong. Gusto kong sumayaw, hindi din naman ako marunong. Ang alam ko lang.. tumugtog ng piano. YUN LANG. At sa tingin ko, hanggang doon na lang. Wala akong boses, walang katawang malambot (hindi literal, ulol). Pero matataguyod ko pa ang pamilya ko sa pagtugtog? Matataguyod ko ba ang magiging pamilya ko sa pagtugtog LAMANG?

Napakabilis ng oras. Hindi ko man lang napansin na eto na pala ang huling buwan ngayong taon. At pagkabalik ko ulit sa skwela, panibagong taon na naman.. bagong gagawin.. madaming gagawin. Pagkatapos naman ng 3 buwan, summer na. At pagkatapos ng 2 buwan, nasa huling baitang na ko ng aking pagiging high school. Napakabilis. Hindi ko man lang mahagilap at maisabay ang buhay ko sa panahon. Hindi ko nga napansin na kinse na pala ako. Akala ko, siyam lang. Dahil ganito paring ang buhay ko. Walang nagbago at dumagdag. Pyano pa rin ang tinugtog ko.

Ano na? May mangyayari pa bang iba? Wala akong maramdam. Parang eto pa rin. Yung isang araw, parang kahapon. Yung kahapon, parang ngayon. At yung ngayon, magiging bukas na rin ba?

-----------------------------------------------------------------------------

Itay, maligayang kaarawan! 19 ka na, at nabibigla ako. Todo bati na ko syo, tulad ng ginawa mo nung birthday ko. Ayan ha, nilagay ko pinakgwapo mong larawan na ninakaw ko pa sa myspace mo. Hahaha. :)

Boredom

2006-12-13T02:36:00.000-08:00

Cos I am me -- and I often get tired of writing.

Visit my old site, click my header.